نقد انیمه وقتی مارنی آنجا بود (When Marnie Was There)

«وقتی مارنی آنجا بود» یکی از اون انیمه هایی هست که دل آدم رو قلقلک می ده و تا مدت ها تو ذهنش می مونه. این انیمه به عمق احساسات می ره و داستانی رو روایت می کنه که همه مون می تونیم باهاش ارتباط بگیریم، داستانی از تنهایی، دوستی و پیدا کردن خودمون تو دنیای بزرگ اطرافمون.

اگه دنبال یک تجربه عمیق و پر از حس و حال هستید که تا مغز استخونتون نفوذ کنه، «وقتی مارنی آنجا بود» (When Marnie Was There) دقیقا همون چیزیه که باید ببینید. این انیمه شاهکار، که خیلی ها اون رو آخرین نفس های پرافتخار استودیو جیبلی می دونن، سال ۲۰۱۴ به کارگردانی هیروماسا یونبایاشی اکران شد و خیلی زود تونست جایگاه ویژه ای تو قلب مخاطبان و منتقدان پیدا کنه. راستش رو بخواید، وقتی از جیبلی حرف می زنیم، ناخودآگاه یاد هایائو میازاکی و ایسائو تاکاهاتا می افتیم، اما «مارنی» ثابت کرد که حتی بدون حضور مستقیم این اسطوره ها هم، روح جادویی جیبلی پابرجاست و می تونه اثری بی نظیر خلق کنه. این انیمه حتی نامزد اسکار ۲۰۱۵ هم شد، که نشون می ده چقدر ارزش هنری بالایی داره.

شاید «وقتی مارنی آنجا بود» مثل «شهر اشباح» یا «شاهزاده مونونوکه» پر از فانتزی های عجیب و غریب نباشه، اما تمرکز اون روی درام روانشناختی و حس های واقعی، اون رو منحصر به فرد می کنه. این انیمه ترکیبی از واقعیت تلخ و خیال شیرین رو نشونمون می ده و با جزئیات داستانی، روانشناختی، بصری و موسیقایی اش، ما رو به یه سفر فراموش نشدنی دعوت می کنه. پس اگه آماده اید که با یه نقد جامع و پر از حس و حال همراه بشید، بزنید بریم!

خلاصه داستان: زمزمه ی یک دوستی تو خانه ی مرداب

داستان از جایی شروع می شه که با «آنا ساساکی» آشنا می شیم؛ دختری ۱۳ ساله که از تنهایی و درون گرایی رنج می بره. آنا یه جورایی خودش رو با هیچ کس وفق نمی ده و همیشه حس می کنه یه بار اضافه برای خانواده اش، که اونو به فرزندی قبول کردن، هست. علاوه بر این مشکلات روحی، آنا با بیماری آسم هم دست و پنجه نرم می کنه. خلاصه که حال و روزش زیاد خوب نیست و دکترش توصیه می کنه که برای بهبود حال جسمی و روحیش، یه مدت رو تو یه محیط آروم و خوش آب و هوا بگذرونه.

همین طور که آنا به یه دهکده ی آروم و دنج سفر می کنه و با خاله و شوهرخاله اش زندگی می کنه، چشمش به یه عمارت مرموز و قدیمی می افته که وسط یه مرداب قرار گرفته. یه حس عجیب و آشنایی بهش دست می ده، انگار قبلاً اونجا زندگی کرده. شبا هم خواب یه دختر موطلایی و سرزنده به اسم «مارنی» رو می بینه. این کنجکاوی آنا رو بیشتر می کنه و بالاخره تو یکی از گشت و گذارهاش، مارنی رو پیدا می کنه و باهاش دوست می شه. اما مارنی از آنا یه قول می گیره: «این دوستی باید یه راز باشه و به هیچ کس نباید بگی!» و همین جا، داستان واقعی و پر از رمز و راز «وقتی مارنی آنجا بود» شروع می شه. یه دوستی عمیق و اسرارآمیز بین دو دختر که ما رو به دنیای رویا و واقعیت می بره و سوالات زیادی رو تو ذهن ما و آنا ایجاد می کنه که ماهیت واقعی مارنی چیه و آیا این دوستی واقعیه یا فقط یه خیال؟

غواصی تو اعماق روح: تحلیل شخصیت ها

یکی از قوی ترین بخش های «وقتی مارنی آنجا بود»، شخصیت پردازی فوق العاده اشه. کارگردان چنان با ظرافت و دقت، شخصیت ها رو طراحی کرده که شما نمی تونید باهاشون ارتباط برقرار نکنید. انگار آنا و مارنی از صفحه نمایش بیرون میان و کنار شما می شینن.

آنا ساساکی: پرنده ای تنها تو قفس تنهایی

آنا یه نماد زنده اس از نوجوان هایی که با هزار تا مشکل دست و پنجه نرم می کنن. یه دختر یتیم که حس می کنه همه اونو طرد کردن. این حس طردشدگی، اضطراب اجتماعی، افسردگی و بیماری آسم، همه و همه آنا رو تبدیل به یه پرنده ی تنها تو قفسی از غم کرده. وقتی می بینید چقدر خودش رو نادیده می گیره و چقدر از ارتباط با بقیه می ترسه، دلتون براش کباب می شه. مونولوگ های درونی آنا، اونجا که از خودش بدش میاد و خودش رو معمولی و دوست نداشتنی خطاب می کنه، واقعاً قلب آدم رو به درد میاره. اونقدر حس تنهایی و پوچی داره که گاهی وقتا به طرز خودکشی واری از زندگی بریده.

سفر آنا تو این انیمه، یه سفر درونی عمیقه. اون باید یاد بگیره خودش رو بپذیره، گذشته اش رو درک کنه و جایگاه واقعی اش رو تو دنیا پیدا کنه. قوس شخصیتی آنا یکی از نقاط قوت اصلی فیلمه. اون از یه دختر تنها و افسرده تبدیل به کسی می شه که می تونه با خودش و دنیا کنار بیاد. این تحول خیلی لذت بخشه و به مخاطب حس امیدواری می ده.

شاید خیلی از ما تو دوران نوجوانی حس های مشابه آنا رو تجربه کرده باشیم؛ حس اینکه تو دنیا گم شدیم، اینکه هیچ کس ما رو نمی فهمه، یا اینکه دوست نداریم با بقیه باشیم. آنا تمام این حس ها رو به زیباترین شکل ممکن نشون می ده و به همین خاطر، تبدیل به یه شخصیت کاملاً واقعی و دوست داشتنی می شه.

مارنی: شبح دلربا یا بازتابی از وجود؟

مارنی، دقیقا برعکس آناست. یه دختر سرزنده، شاداب، خوش صحبت و پر جنب و جوش. موهای بلند و طلایی، لباس های دخترونه ی پر زرق و برقش، کاملا در تضاد با موهای کوتاه و لباس های پسرونه ی آناست. اون مثل یه کاتالیزور عمل می کنه که آنا رو از لاک خودش بیرون میاره. حضور مارنی تو زندگی آنا، یه نسیم خنکه که به آرامی پرده های غم و تنهایی رو از پنجره ی اتاق آنا کنار می زنه و نور امید رو وارد زندگی اش می کنه.

اما یه چیزی درباره مارنی همیشه مرموزه. اون واقعی به نظر نمی رسه. آیا مارنی یه روح از عمارت مرموزه؟ یا شاید یه دوست خیالیه که آنا تو اوج تنهایی اش خلق کرده؟ کارگردان با هنرمندی خاصی، این مرز بین واقعیت و خیال رو اونقدر کمرنگ می کنه که خود مخاطب هم نمی دونه به چی باید باور داشته باشه. یه جاهایی حس می کنید مارنی یه آدم واقعیه که آنا رو نجات می ده، و یه جاهایی هم شک می کنید که شاید همه این ها تو ذهن آنا اتفاق میفته. این ابهام، زیبایی خاصی به داستان می ده و باعث می شه تا آخر فیلم، با کنجکاوی و هیجان داستان رو دنبال کنید.

رابطه این دو نفر یه جورایی مکمل همه . مارنی به آنا سرزندگی و شور زندگی رو هدیه می ده، و آنا هم به مارنی یه حس آرامش و امنیت رو. انگار هر دو برای عبور از ناملایمات دنیا، به کمک همدیگه نیاز دارن، چه واقعی باشن و چه خیالی.

نقش و نگار پنهان: تحلیل مضامین و پیام ها

«وقتی مارنی آنجا بود» فقط یه داستان ساده از یه دوستی نیست؛ دریایی از مفاهیم عمیق و پیام های تاثیرگذاره که هر کدومش می تونه ذهن آدم رو درگیر کنه. جیبلی همیشه استاد این بوده که پیام های بزرگ رو تو قالب داستان های به ظاهر ساده نشون بده، و «مارنی» هم از این قاعده مستثنی نیست.

تنهایی و انزوا

تنهایی آنا یه بخش جدایی ناپذیر از شخصیتشه. انیمه با ظرافت خاصی، ریشه های این تنهایی رو نشون می ده: یتیمی، حس عدم تعلق، و حتی بیماری آسم که اونو از فعالیت های گروهی دور می کنه. ما می بینیم که چطور این تنهایی، آنا رو تو خودش غرق می کنه و چطور باعث می شه از دنیا و آدماش فاصله بگیره. سکانس هایی که آنا تنها و ساکت نشسته و به دوردست ها خیره شده، یا وقتی تو جمع بقیه احساس غریبی می کنه، تصویرسازی بی نظیری از انزواست. این بخش از فیلم به خوبی نشون می ده که تنهایی چقدر می تونه سنگین باشه و چه تاثیراتی روی روح و روان یه نوجوان بذاره.

خودشناسی و کشف هویت

سفر آنا به دهکده ی آرام، نه فقط یه سفر جغرافیایی، بلکه یه سفر عمیق به درون خودشه. تو این سفر، آنا با گذشته ی پنهان خودش، با ریشه هاش و با اینکه واقعاً کیه، روبرو می شه. دوستی با مارنی، یه جورایی آینه ای می شه برای آنا تا بتونه خودش رو بهتر بشناسه. هر قدمی که آنا تو این داستان برمیداره، به درک عمیق تری از هویت خودش منجر می شه. این مضمون برای نوجوونا و جوونایی که دارن دنبال جایگاه خودشون تو دنیا می گردن، خیلی جذابه.

قدرت دوستی و ارتباطات

مگه میشه از «وقتی مارنی آنجا بود» حرف زد و از قدرت بی نظیر دوستی نگفت؟ حتی اگه این دوستی تو مرز خیال و واقعیت باشه، باز هم معجزه می کنه. دوستی آنا و مارنی، زخم های روحی آنا رو التیام می بخشه و بهش کمک می کنه با ترس هاش روبرو بشه. فیلم نشون می ده که چقدر یه دوست واقعی، یا حتی یه دوست خیالی که بهش نیاز داریم، می تونه تو زندگی آدم تاثیرگذار باشه و چطور می تونه دریچه های جدیدی رو به روی آدم باز کنه. این بخش از داستان به ما یادآوری می کنه که حتی تو تاریک ترین لحظات زندگی هم، یه دست دوستی می تونه نجات بخش باشه.

واقعیت در برابر رویا و خاطره

یکی از هیجان انگیزترین مضامین فیلم، مرزهای مبهم بین واقعیت، رویا و خاطره اس. کی می دونه چی واقعی و چی خیال؟ داستان طوری پیش می ره که شما مدام تو فکر فرو می رید که آیا مارنی واقعیه یا نه؟ آیا آنا داره خواب می بینه یا همه چیز حقیقت داره؟ این بازی با ذهن مخاطب، باعث می شه فیلم تا انتها جذاب باقی بمونه. این مضمون به ما یادآوری می کنه که گاهی اوقات، خاطرات و رویاها اونقدر واقعی به نظر می رسن که مرز بین اون ها و حقیقت از بین میره.

میراث خانواده و گذشته

فیلم به خوبی نشون می ده که چطور گذشته ی خانوادگی و نسل های قبلی، می تونن تاثیر عمیقی روی زندگی حال و آینده ی یه نفر بذارن. رازهای خانوادگی، داستان های پنهان، و حتی روح اجداد، همه و همه بخشی از این میراث هستن که می تونن به شکل های مختلف تو زندگی ما ظاهر بشن. آنا با کشف گذشته ی مارنی، در واقع داره گذشته ی خودش رو هم کشف می کنه و این بهش کمک می کنه تا با خیلی از سوالات بی پاسخ ذهنش کنار بیاد. این داستان به نوعی به ما نشون می ده که ریشه هامون چقدر مهمن و چطور می تونن ما رو شکل بدن.

غلبه بر غم و امید به آینده

در نهایت، «وقتی مارنی آنجا بود» یه پیام امیدبخش داره. با اینکه آنا غم ها و سختی های زیادی رو پشت سر می ذاره، اما در آخر یاد می گیره که چطور باهاشون کنار بیاد و با امید به آینده نگاه کنه. فیلم به ما نشون می ده که حتی تو تاریک ترین لحظات زندگی هم، یه کورسوی امید وجود داره و میشه با کمک دوستان و درک گذشته، چراغ امید رو دوباره روشن کرد. این انیمه بهمون یاد می ده که زندگی با همه ی بالا و پایین هاش، با همه ی غم ها و شادی هاش، ارزش ادامه دادن رو داره.

رقص رنگ و نوا: جنبه های هنری و فنی

حالا وقتشه بریم سراغ بخش جذاب دیگه: زیبایی های بصری و شنیداری «وقتی مارنی آنجا بود». استودیو جیبلی همیشه تو این زمینه حرف اول رو زده و «مارنی» هم از این نظر یه شاهکاره تمام عیاره.

کارگردانی هیروماسا یونبایاشی: روایتی آرام و تاثیرگذار

هیروماسا یونبایاشی، که قبلاً با «دنیای مخفی آریتی» خودی نشون داده بود، تو «مارنی» واقعا گل کاشته. سبک کارگردانیش آرام و با طمانینه هست و اجازه می ده داستان آروم آروم پیش بره و شما رو تو خودش غرق کنه. اون استاد ایجاد اتمسفرهای خاص و هدایت عواطف مخاطبه. از همون ابتدا که آنا رو می بینیم و حس تنهاییش رو درک می کنیم، تا لحظاتی که با مارنی سر و کله می زنه و حس هیجان و تعجب بهمون دست می ده، همه و همه حاصل کارگردانی درخشان یونبایاشی هستن. اون تونسته با یه روایت ساده اما عمیق، یه اثر بی نظیر خلق کنه.

تصویرسازی و انیمیشن: شکوه بصری مناظر طبیعی

چی بگم از این بخش! تصاویر «وقتی مارنی آنجا بود» واقعاً هوش از سر آدم می بره. مناظر طبیعی ژاپن، با اون مرداب مرموز، جنگل های سبز و آسمون های پر از ابر، اونقدر با جزئیات و زیبایی نقاشی شدن که حس می کنید خودتون تو دل اون طبیعتید. رنگ ها و نورپردازی ها تو این فیلم، یه جورایی خودشون یه شخصیت هستن. مثلاً وقتی آنا ناراحته، فضا تاریک و خاکستریه، اما وقتی با مارنی شاده، همه چی روشن و پر رنگ می شه. این همه دقت و هنر تو طراحی، واقعاً ستودنیه. طراحی شخصیت ها هم که عالیه؛ آنا با اون موهای کوتاهش و مارنی با موهای بلند و طلاییش، هر دو به یاد موندنی هستن. عمارت گریفَن هم که خودش یه دنیا راز و رمز رو تو دلش داره، با جزئیات باورنکردنی به تصویر کشیده شده.

واقعاً کمتر انیمیشنی رو می تونید پیدا کنید که اینقدر روی اتمسفرسازی وقت بذاره و با گرافیک های دوبعدیِ دست ساز و پرجزئیاتش، این حس عمیق رو به مخاطب منتقل کنه. «مارنی» تو این زمینه، یکی از بهترین هاست.

موسیقی و صداگذاری: آهنگی از جنس آرامش و درام

موسیقی متن «وقتی مارنی آنجا بود» مثل یه لالایی آرامش بخشه که تو عمق وجود آدم نفوذ می کنه. این موسیقی، یه جورایی خودش یه شخصیت مکمل تو داستانه که حس و حال هر صحنه رو چندین برابر قوی تر می کنه. تو لحظات غم انگیز، موسیقی قلب آدم رو به درد میاره، و تو لحظات شاد، حس امید و سبکی بهش می ده. انگار آهنگساز (یادم نیست اسمش چی بود، ولی کارش حرف نداشت!) می دونسته چطور با نت ها، احساسات ما رو بازی بده.

صداگذاری هم که دیگه نگم براتون! صدای باد که لای درخت ها می پیچه، صدای آب مرداب، صدای پرنده ها، همه و همه اونقدر طبیعی و با جزئیات کار شده که شما رو کاملاً تو دنیای فیلم غرق می کنه. انگار تو همون دهکده ی آرام کنار آنا هستید و همه ی این صداها رو با گوش جان می شنوید. این ترکیب موسیقی و صداگذاری، یه تجربه شنیداری بی نظیر رو براتون رقم می زنه.

(هشدار: از این بخش به بعد، حاوی افشای جزئیات و گره گشایی های اصلی داستان است. اگر هنوز انیمه را تماشا نکرده اید و نمی خواهید داستان برایتان لو برود، این بخش را رد کنید.)

رازگشایی بزرگ: مارنی کیست؟

خب، بالاخره می رسیم به اون بخش هیجان انگیز و پر از شوک داستان! همه ما از اول فیلم این سوال رو داشتیم که مارنی کیست؟ یه روح؟ یه دوست خیالی؟ یه خیال واهی تو ذهن آنا؟ اما جواب فیلم، یه جورایی همه ی ما رو غافلگیر می کنه و یه پیچش داستانی فوق العاده رو رقم می زنه. اگه تا حالا این انیمه رو ندیدید، ازتون خواهش می کنم اینجا رو نخونید!

مارنی، در واقع مادربزرگ آنا بوده که تو گذشته زندگی می کرده! این افشاگری، مثل یه بمب تو داستان می ترکه و همه ی پازل های ذهنی ما رو کنار هم می چینه. آنا از طریق مارنی، در واقع داره خاطرات مادربزرگش رو تجربه می کنه، خاطراتی که بهش کمک می کنه تا گذشته ی خودش و ریشه هاش رو بهتر درک کنه. مارنی اون دوست خیالی نیست که آنا تو تنهاییش خلق کرده، بلکه روح مادربزرگشه که به شکل یه حس تو خیالات آنا پدیدار می شه و بهش کمک می کنه با خودش و زندگیش کنار بیاد.

این گره گشایی، یه جوری آنا رو قادر می سازه که گذشته ی خودش رو بپذیره. اون می فهمه که تنها نیست، یه خانواده داره، و آدمایی تو گذشته اش بودن که اونو دوست داشتن. این حقیقت، تاثیر عمیقی روی درک آنا از دوستی، خانواده و هویت خودش می ذاره. اون یاد می گیره که باید خودش رو دوست داشته باشه و با احساساتش کنار بیاد. معنای حقیقی دوستی بین آنا و مارنی، حالا تو پرتو این افشاگری، خیلی عمیق تر و تاثیرگذارتر می شه. انگار مادربزرگش از اون دنیا برگشته تا به نوه اش کمک کنه راه زندگی رو پیدا کنه و از تنهایی دربیاد.

«این انیمیشن فوق العاده بود و من واقعا از دیدنش لذت بردم احساسات پاک و پر از حس تنهایی مفرت آنا ناخودآگاه روح بیننده رو تحت تاثیر قرار میده واقعا لذت بردم از دیدن انیمیشنی سرشار از احساسات و هنر و لطافت.»

مقایسه و جایگاه: جیبلی تو گذر زمان

حالا که حسابی تو دل داستان رفتیم، بد نیست یه نگاهی هم به جایگاه «وقتی مارنی آنجا بود» تو کارنامه پر و پیمون جیبلی و کلاً تو دنیای انیمیشن بندازیم.

مقایسه با دیگر آثار جیبلی: از فانتزی تا واقعیت

جیبلی رو بیشتر با آثار فانتزی و پر از جادوش می شناسیم، مثل «شهر اشباح» که ما رو می برد به دنیای ارواح و خدایان، یا «قلعه متحرک هاول» با اون قلعه ی پرنده عجیب و غریبش. اما «وقتی مارنی آنجا بود» یه جورایی متفاوته. این انیمه بیشتر شبیه درام های واقع گرایانه تر جیبلیه، مثل «باد برمی خیزد» که یه داستان عمیق و انسانی رو روایت می کنه، یا حتی «قبرستان کرم های شب تاب» که یه تراژدی غم انگیزه. «مارنی» هم درام روانشناختی رو با یه چاشنی از خیال ترکیب می کنه، اما تمرکزش بیشتر رو احساسات و درونیات آدم هاست تا موجودات فانتزی. این نشون می ده که جیبلی چقدر انعطاف پذیره و می تونه تو ژانرهای مختلف، شاهکارهایی بی نظیر خلق کنه.

مقایسه با انیمیشن های مطرح جهانی: عمق مارنی در برابر پشت و رو

جالبه که «وقتی مارنی آنجا بود» تو همون سالی نامزد اسکار شد که «پشت و رو» (Inside Out) از پیکسار هم بود و اسکار رو هم گرفت. خیلی ها معتقدن که «مارنی» واقعا دست کم گرفته شد. «پشت و رو» هم انیمیشن فوق العاده ایه که به دنیای احساسات و روانشناسی می پردازه، اما «مارنی» این کار رو به شکل واقع گرایانه تر و عمیق تری انجام می ده. اونجا که پیکسار احساسات رو به شکل شخصیت های کارتونی نشون می ده، «مارنی» این احساسات رو تو بطن یه داستان انسانی و روابط بین فردی جا می ده. این باعث می شه «مارنی» حس ملموس تری داشته باشه و به عمق روح مخاطب نفوذ کنه. راستش رو بخواید، وقتی مارنی آنجا بود، با اینکه شاید به اندازه «پشت و رو» شناخته شده نیست، اما از لحاظ عمق داستانی و تاثیرگذاری عاطفی، چیزی کم نداره، و حتی به نظر خیلی ها، یه سر و گردن بالاتر هم هست.

تاثیر «وقتی مارنی آنجا بود» بر ژانر انیمیشن و پیام های جهانی آن

«وقتی مارنی آنجا بود» با پرداختن به مضامینی مثل تنهایی، افسردگی نوجوانان، خودشناسی و قدرت دوستی، یه حرف تازه تو ژانر انیمیشن داره. این انیمه نشون می ده که چطور میشه با یه داستان ساده و شخصیت های معمولی، پیام های جهانی و ماندگاری رو منتقل کرد. پیام های فیلم درباره اهمیت پذیرش خود، کنار آمدن با گذشته و پیدا کردن امید، تو هر سن و سال و فرهنگی، برای همه آدما قابل درکه. این انیمه نه فقط یه اثر هنری زیبا، بلکه یه تلنگر عمیق به ذهن و قلب مخاطبه.

نقاط قوت برجسته انیمه

اگه بخوام خلاصه کنم، «وقتی مارنی آنجا بود» یه سری نقاط قوت داره که اونو واقعاً خاص و به یاد موندنی می کنه:

• روایت قدرتمند و پرکشش: داستان با اینکه آرومه، اما شما رو تا انتها با خودش می کشونه و با یه پایان تاثیرگذار، حسابی غافلگیرتون می کنه.
• عمق روانشناختی بی نظیر: شخصیت پردازی آنا و مارنی اونقدر قویه که می تونید با تمام وجودتون باهاشون ارتباط بگیرید.
• تصاویر خیره کننده و اتمسفرسازی استادانه: هر فریم از فیلم، مثل یه تابلوی نقاشی دست ساز می مونه و اتمسفر مرموز و دلنشین داستان، شما رو تو خودش غرق می کنه.
• موسیقی متن آرامش بخش و به یادماندنی: موسیقی فیلم، یه شخصیت مکمل قوی تو داستانه که احساسات رو چندین برابر می کنه.
• پیام های جهانی و ماندگار: فیلم درباره هویت، دوستی، ریشه ها و امید به آینده، حرف های زیادی برای گفتن داره که برای همه آدما تو هر سنی، می تونه مفید باشه.

نتیجه گیری: وداعی از جنس خاطرات

خلاصه که «وقتی مارنی آنجا بود» یه اثر هنری فوق العاده و یه تجربه عاطفی عمیقه که نباید از دستش بدید. این انیمه، با اینکه به نوعی آخرین اثر استودیو جیبلی (حداقل تا مدت ها) به حساب میاد، اما یه وداع باشکوه و به یاد موندنی رو برای ما رقم می زنه.

اگه دنبال یه انیمه هستید که نه تنها چشمهاتون رو با تصاویر خیره کننده نوازش بده، بلکه قلبتون رو هم با داستانی پر از احساس و عمق، لمس کنه، «وقتی مارنی آنجا بود» بهترین انتخابه. این فیلم بهتون یادآوری می کنه که چقدر دوستی ها، خاطرات و پذیرش خودمون مهمن. یه تجربه عمیق و تاثیرگذار که تا مدت ها تو ذهنتون باقی می مونه و حس نوستالژی خاصی رو براتون به ارمغان میاره.

پس اگه تا حالا این شاهکار رو ندیدید، حتماً یه وقت بذارید و به تماشاش بشینید. مطمئن باشید پشیمون نمی شید. و اگه هم دیدید، شاید وقتشه که دوباره به این دنیای زیبا و پر از حس و حال، یه سر بزنید و دوباره تو اون خاطرات غرق بشید.